een selectie uit het Multi
Impressie sublog/DCR
verbouwing
DCR
1
M.I. LOG DCR Activiteiten 2.htm
M.I. LOG DCR
Activiteiten 1.htm
wat gebeurt er (naast en tijdens het verbouwen)
in de DCR?????
26 MAART 2007 om 20:00
STAND UP CAFÉ
in de DCR
met o.a. voorlopers van de Videoclip
SOUNDIES 2 minuten hits uit de jaren ’40
en
"The diaries"
-----------------
tekstverslag van het 12e en voorlopig laatste Stand Up Cafe door Ellen Rodenberg
De avond werd gestart door de aankondiging van de laatste Stand-Up in huidige vorm.
De formule van het Stand-Up Cafe wordt overgedragen aan de vers opgerichte programmaraad.
Zij zullen met de opening van de DCR in zicht de activiteiten gaan coördineren.
Deze laatste Stand-Up
wordt door Kees Koomen www.keeskoomen.nl/
benut om
"The Diaries", de voorloper van zijn weblog te tonenhttp://blogger.xs4all.nl/chmkoome/ !
Met
flarden 1981, 1986 en
Dit gebeurde door middel van dia’s die chronologisch werden geprojecteerd maar niet direct correspondeerden met de tekst.
Kees leest hierbij 6 dagen uit zijn dagboek voor uit 1981.
Dia’s
die hij in 1981 en
Ondertussen leest Kees het gedicht “Provincia Deserta” van Ezra Pound.
De dia ’s komen slow voorbij. Maarten Schepers bepaald intuïtief het tempo.
Het geklik en geruis van de projector horen bij de beelden uit die tijd.
Hij leest drie dagen in mei 1986 uit zijn dagboek (een wandeling in Baskenland en Navarra).
tot slot nog een gedicht van Ezra Pound “Near Perigord”.
Na een korte pauze toont
babette Wagenvoort www.babettewagenvoort.com
‘LIJNA’
The Lijna project is aimed at
children age 4 to 8, based on drawings from the series Life According to A Rectilinear
Personality and was
commissioned by Kunstgebouw
Wagenvoort plaatst dagelijks een rode tekening uit de serie 'Life According To A Rectilinear Personality' op haar website. De serie - online sinds begin 2003 - bestaat inmiddels uit meer dan 1200 tekeningen en vormt een basis voor de rest van Babette's werk dat ondermeer bestaat uit animatie, illustratie, installaties en werken voor de openbare ruimte.
deze week heeft BW voor OOG van de Volkskrant, een serie tekeningen gemaakt gebaseerd op contact advertenties.
http://extra.volkskrant.nl/oog/client/index.php?artworkId=140
Na deze bijna frivole wending in de avond
doet Willem Marijs er nog een schepje bovenop.
Hij
draait
Soundies
de
voorlopers van de videoclip.
De achterelkaar gemonteerde ‘clipjes’ zijn van een verbijsterende melige schoonheid.
De muziek klinkt vet oud.
ondertussen zit Michiel Pijpe te prutsen aan de geluidsinstallatie.
hij bereidt het slotakkoord van de avond voor.
de bar met Andre Hopzak in charge draait op volle toeren.
ineens is het bier op!!!
Michiel pijpe begint met een zwaar Duits accent in de microfoon te praten.
‘Er
war eins ein struisvögel met vier poten….
op een dag ging diese stroisvögel een pak
koffie kaufen.
scheize wat moet ik hiermee
dacht de struisvögel’
MP stopt midden in zijn verhaal, likt aan de
microfoon en begint iets met een babyfoon (zwaar versterkt)te doen.
het ontaard in overvliegende propeller
vliegtuigen, bommenwerpers, scheten, brullende harleys en knetterende
brommertjes.
Het geheel doet denken aan een Stand Up Comedian act.
De avond werd besloten met rest van de film
van WM.
de
Soundies
met dank aan iedereen die deze avond hebben meegeholpen.
Flyer: Duel
techniek: Mike, Willem en Maarten
bar: Andre
voorbereiding: Ellen
klaarzetten en opruimen: Suzanne e.a.
afwas spontaan: Daan en vriendin
http://blogger.xs4all.nl/chmkoome
-------------
In
het kader van de aandacht voor Berlijn
Stand-up vertoning van de essayistische documentair:
Erfolglose Künstler
(Berlijn, 1995)
Een film van Jose van der Schoot.
Zij is afgestudeerd aan de 'Deutschen Film und Fernsehakademie Berlin'
(DFFB) en woont en werkt sinds 1987
in Berlijn.
Deze essayistische documentaire laat een aantal Berlijnse kunstenaars zien, uit
verschillende disciplines,
die gereageerd hebben op de door haar geplaatste advertentie: Gezocht:
'Erfolglose Künstler'.
In het middelpunt staat niet zo zeer hun werk, maar veel meer de personen zelf
en de verschillende strategieën
en overtuigingen die ze ten aanzien van hun bestaan als 'niet-succesvol
(levens-) kunstenaar' hebben ontwikkeld.
De film is gemaakt in opdracht van de ORB (RBB: Rundfunk Berlin-Brandenburg)
Jose van der Schoot is momenteel voor langere periode in nederland en zal zelf
bij deze vertoning in de DCR aanwezig zijn.
na deze hoofd film kwam er een onverwachte
hoofd act van de japanse danser en choreograaf
KENZO KUSUDA
meer over Kenzo Kususa
http://www.korzo.nl/do.php?a=show_visitor_korzo_productie&p=387
http://www.korzo.nl/do.php?a=show_visitor_korzo_productie&p=390
Kenzo zwierf al dansen, schuivend,
springend door de nog vol bouw
materialen gevulde MF ruimte van de DCR.
Al wat hij tegenkwam nam hij mee in zijn performance. Het leek alsof de ruimte
met al zijn onduidelijke materialen gezegend werd in zijn onafheid. Ook het
publiek werd op zijn danszwerftocht door de ruimte aangeraakt, hij danste op de
tafel en verdween even plotseling als hij leek te zijn gekomen.
een prachtige performance.
tijdens de stand up cafe avond werd er ook een bezoek gebracht aan de projactruimte op de 2e etage van de DCR
MÊKH
toonde daar een processituatie
meer over MÊKH
ook op het artblog
van Kees koomen is een fotoverslag te zien van deze Stand Up Cafe avond
26feb07
http://blogger.xs4all.nl/chmkoome
tekstverslag van het 11e stand up cafe
door Kees Koomen
Op
maandag 26 februari vond het elfde Stand-Up Café plaats in de DCR. In aansluiting
op de vorige Duitse avond in januari (“Ich bin wie du”zie het verslag van
Gerrit Jan de Rook) bestond de hoofdmoot deze avond uit het vertonen van de
film “Erfoglose Künstler” (José van der Schoot, Berlijn 1995). José van der Schoot.is afgestudeerd aan
de 'Deutsche Film und Fernsehakademie Berlin' (DFFB) en woont en werkt
sinds
In de film worden naar aanleiding van een advertentie in een krant waarin gezocht wordt naar “Erfolglose Künstler” (kunstenaars zonder succes) een aantal kunstenaars in diverse disciplines gevolgd in hun pogingen enig succes te verwerven. Een scala aan emoties wordt getoond: ontkenning, optimisme, cynisme, zelfbevestiging, een welhaast stoïcijnse houding, escapisme, kortom voor kunstenaars bekende zaken die ze zo niet uit hun eigen beleving dan toch wel uit de omgeving zullen herkennen. Wat ik bij de interviews echter miste was een kunstenaar die een duidelijk idee weergaf van waar hij of zij inhoudelijk mee bezig was. In de interviews was men steeds bezig met zich te meten aan de verwachtingen van de buitenwereld en daar strategieën op af te stemmen. Het lijkt me dat door de advertentie een bepaalde definitie van succes werd opgeroepen die meer maatschappelijk dan kunstzinnig bepaald was en dat daar een toon mee gezet werd waardoor de kunstenaars die op de annonce afkwamen meer bezig lijken met een maatschappelijke carrière (een inkomen) dan met het opbouwen van een consistent oeuvre.
In het gesprek dat daarna met de aanwezige regisseur werd gevoerd vertelde zij dat de verhalen en dialogen van de diverse kunstenaars, die zij in een aantal gevallen met elkaar in contact had gebracht, haar meer hadden geboeid dan de aard van succes. En naar mijn idee ligt daar ook de waarde van de film, de ideeën en redeneringen van de deelnemers in de situaties waarin ze zitten fascineren: zij blijven ondanks gebrek aan het succes wat zij wensen toch door gaan met waarmee zij bezig zijn, gefinanciëerd door vage baantjes en incidentele verkopen op opdrachten.
Na deze film en een korte pauze werd Kenzo Kusuda aangekondigd. Hij zal samen met Karine Guizzo, Dylan Newcomb (beiden ex-NDT) Bruno Listopad (choreograaf) en Giulia Mereddu het Danslab in de DCR gaan bemannen. Dit is een gast-studio waar elke twee jaar vijf choreografen onderzoek kunnen doen en voorstellingen kunnen ontwikkelen. Aan de ruimte wordt momenteel hard gewerkt.
Kenzo Kusuda is autodidact en heeft zich in de praktijk ontwikkeld. Hij voerde een geïmproviseerde danssolo uit waarin hij in de ruimte zoals die was met alle beperkingen een knappe voorstelling gaf: Hij maakte inventief gebruik van de aanwezige elementen (stellingen, een brakke kruk, veel bouwafval) en gaf blijk van een aanzienlijke theatrale intelligentie. Ook de akoestische elementen die hij daarbij inbracht droegen op een interessante wijze bij aan de solo.
Na opnieuw een korte pauze werd het publiek door de presentatrice van de avond, Ellen Rodenberg, genood zich naar de tweede verdieping te begeven waar in een vooralsnog niet opgeknapte projectruimte vier kunstenaars zich in het mêkh heeft verenigd. Zij onderzoeken sinds september 2006 of het mogelijk is als vier verschillende autonoom werkende kunstenaars samen te werken en tentoonstellingen voor te bereiden. De bedoeling is om door samenwerking de eigen mogelijkheden in vele opzichten te verruimen.
In mei 2006 hadden Maarten Schepers, Hans Ensink op Kemna, Ellen Rodenberg en Kees Koomen al een eerste presentatie van vier kunstwerken in de “Kapel”, een ruimte in de centrale hal van de DCR. Naar aanleiding hiervan besloten zij een samenwerking te beginnen om samen tentoonstellingen te maken in verschillende omstandigheden. De projectruimte werd als “denktank”in gebruik genomen en ieder begon daar naast de wekelijkse gesprekken en discussies beeldende elementen toe te voegen. In eerste instantie had ieder zijn of haar plekje, maar allengs begonnen beeldelementen te worden overgenomen of elementen van de verschillende beeldcomposities bij elkaar te worden toegepast. In de loop van het project begonnen zich ook goede expositiemogelijkheden voor te doen en daar de eerste mogelijkheid zich in mei voordoet (bij Atelier als Supermedium) besloten de samenwerkende kunstenaars op 18 februari een presentatie te verzorgen van het werk zoals het zich tot op heden ontwikkeld heeft. Een “Work in Progress” . Het leek een goed idee de bezoekers van het Open Podium de projectruimte te laten zien daar ook deze kunstenaars van de DCR gebruik maken. Kees Koomen en Ellen Rodenberg waren aanwezig om het project nader toe te lichten.
Na het verlaten van de projectruimte werd de avond afgesloten. Voor foto’s zie
http://www.ellenrodenberg.nl/M.I.%20LOG%20DCR%20Activiteiten%2006.htm
en op 26 februari:
http://blogger.xs4all.nl/chmkoome/
-------------
4
nieuwe DCR leden openenden hun deuren
----------------
-----------------
flyer ontwerp en beeld: Marlou van Oosterhout i.z.m Duel
Worstjes
en Glühwein.
'Wir sind wie du', onder deze benaming vond de tiende Stand-up Café van de DCR
plaats op 29 januari. Aanleiding was de reis die Ineke van der Wal naar Berlijn
had gemaakt om daar een aantal kunstenaarsinititatieven te bezoeken. Deze
excursie was georganiseerd door Stroom die een aantal Haagse 'broedplaatsen'
over de grens wilde laten kijken. Net als bij de vorige stand-ups was de
multifunctionele ruimte in de DCR weer voorzien van een passende ambiance: rode
lampjes op tafels met 'sixties'-kleedjes en met diverse duitse hapjes en dito
drank.
Om het publiek in de sfeer te brengen vertoonde Willem Marijs een selectie uit
zijn collectie 16 mm-films. Een propagandafilm uit 1936 (?) liet zien wat
Duitse filmproducenten op geluidsgebied in hun mars hadden. Een muziekfilmpje
uit de jaren vijfitg toonde het Duitse verlangen naar exotische oorden en een
soortgelijke productie uit de jaren zestig bracht de invloed van de
engelstalige pop-muziek aan het licht.
Als interludium volgde een korte wandeling naar het in aanbouw zijnde, nog in
duister gehulde theater Zeebelt in het DCR-complex waar een tijdelijke
installatie van Navid Nuur (zie: www.blauwdruk.org)
werd bewonderd. Nuur bouwde met aanwezige bouwmaterialen in samenhang met de
ruimte een kortstondig bouwsel waarmee hij het 'niet-moment' wilde vastleggen.
De 'vluchtigheid' ervan werd benadrukt door blauwe accenten van 'kniklicht'
(met een beperkte levensduur, bekend van parties en concerten).
Ineke van der Wals reis vond plaats in december. In enkele dagen tijd werd een
intensief programma afgewerkt met bezoeken aan een zevental
Berlijnse kunstenaarsorgansaties. 'Top of the Bill' was D.A.A.D. (www.daad.de). Deze heeft in Berlijn niet
minder dan achttien gastateliers waarvan zes voor beeldende kunstenaars. Ze worden
uitgenodigd voor een periode van één jaar, hebben geen expositieverplichting en
worden met de 22 miljoen euro per jaar waarover men beschikt, op allerlei
manieren in de watten gelegd. Het Künstlerhaus Bethanien (www.bethanien.de) bestaat sinds 1974. Zij
beheren 25 ateliers en streven kruisbestuiving na met de 700 techno-clubs die
Berlijn rijk is. Er zijn twee open ateliers per jaar en drie openingen per
maand.
KW (www.kw-berlin.de) is onder meer
organisator van de berlin biennale. Het bevindt zich in een gerenoveerd
kraakpand en beschikt over een mooie tentoonstellingsruimte. He totale budget
is 500.000 euro maar voor de biennale krijgt men er een miljoen bij. Er is een bestuur
van 13 personen uit het zaken- en artistieke milieu die geld meebrengen (!).
Men beschikt er over een drietal gastateliers.
De N.G.B.K (http://ngbk.de) handelt volgens het
principe van de basis-democratie. De 600 leden bepalen zelf het
tentoonstellings- en projectenprogramma. Resultaat is een actief beleid met een
reeks van thematische tentoonstellingen en filmvoorstellingen maar met
weinig uitwisseling.
General Public (www.generalpublic.de)
bestaat sinds 2005 en wordt geleid door Remco Schuurbiers. Het is een
vereniging met tien leden met veel individuele contacten en uitwisseling, met
name met Denemarken, Nederland en de Verenigde Staten. Er is geen subsidie: de
financiering komt uit de inkomsten van de bar en het verhuur van een
gastatelier. Er worden veel avonden georganiseerd met 'doorreizende'
kunstenaars die komen praten over hun werk. Remco is ook mede-organsator van
het jaarlijkse muziekfestival Club Transmediale (www.clubtransmediale.de).
Walden (www.galerie-walden.de) heeft
al een uitwisseling met het Haagse Quartair. Het is een kleine
tentoonstellingsruimte met weinig geld maar met twee enthousiaste curatoren die
vaak sociaal relevante tentoonstellingen organiseren. Walden beschikt over een
gast-atelier.
Ook het Deense kunstenaarsinitiatief Sparwasser (www.sparwasserhq.de) werd bezocht. Dit
Deense initiatief organiseerde sinds 2000 ruim vijftig tentoonstellingen. Er is
veel internationale uitwisseling met een opvallend gering accent op
Denemarken. Samenvattend concludeerde Ineke van der Wal dat Berlijn
duidelijk naar meer smaakte. De stad beschikt over veel kunstenaars met een
reële politieke agenda. Er zijn veel mogelijkheden tot uitwisseling, hetzij
individueel hetzij collectief. Onderzocht zou moeten worden hoe andere
Nederlandse kunstinstellingen tot samenwerking zijn gekomen. Video zou een
belangrijk middel kunnen zijn en het instellen van een programmaraad een
voorwaarde. Berlin, here we come...
Verslag: Gerrit jan de Rook
-----------
Het 9e STAND UP CAFÉ was op 18
december
ondertussen buiten de keentent
Verslag stand-upcafé
9 op maandag 18 december 2006
Om kwart over acht
worden de rondhangende netwerkende aanwezigen uitgenodigd om hun schoenen uit
te doen
en de met doeken
afgeschermde ruimte in het centrum van de multifunctionele ruimte binnen te
gaan.
Alwaar zich tot grote
vreugde van het kind in de kunstenaars een springkussen bevindt.
Na een minuut of vijf
kunnen we getuige zijn van vijfentwintig rondspringende veelbelovende
kunstenaars.
Dat daarmee ook wat
stof opwaait, blijkt als er weer vijf minuten later een dichte mist in de
ruimte hangt.
Wanneer iedereen
fysiek uitgeput op het kussen ligt of hangt, verzorgen Herman van Eldik en Hans
Pols van Keen
een tamelijk gelikte
presentatie van het werk van dit ontwerpbureau,
dat de vorige dichtgegroeide
werkruimte met enthousiasme heeft ingeruild voor een relatief riante werkplek
in de DCR.
Omdat Keen graag met kunstenaars uit allerlei
disciplines werkt, is het niet alleen de ruimte die de DCR voor het bureau
aantrekkelijk maakt.
Een subtiele
powerpointpresentatie ondersteunt de toelichting van Hans bij de diverse projecten van Keen, variërend van museale presentaties,
via een aan een
bouwkraan bungelend café en het ontwerp voor de Paul Acket Award, tot
boekontwerpen.
Als vroeg kerstcadeau
krijgen alle aanwezigen het door Keen
ontworpen boek De fascinaties van Boudewijn Büch.
Leuk om te zien dat
de DCR ook zo'n relatief succesvol bureau herbergt.
In de pauze is er
gelegenheid om uitgebreid bij te praten over wat dan ook, maar kan ook een
hout-piepschuimconstructie van Ellen Rodenberg worden bekeken,
waarop foto's en
verslagen van vorige stand-upavonden zijn bevestigd. Aan de wand zijn de tot nu
toe negen stand-upaffiches te bekijken.
Na de pauze stelt Ineke van der Wal twee nieuwe DCR ‘bewoners’ voor: Sander Uitdenboogaard (bestuurslid) en Erik Schrijver (mid)(performance, tekst, installaties)
Vervolgens neemt Judith Schooneveld (Zeebelt) het woord om de plannen van Danslab te ontvouwen. Kort gezegd gaat het om een atelier voor choreografen, waarin ruimte is voor onderzoek, waarin choreografen kunnen samenwerken, waarin de vraag hoe choreografen hun werk ontwikkelen meer aandacht krijgt. Het is de bedoeling dat steeds voor een periode van twee jaar vijf choreografen in Danslab werkzaam zijn. In die twee jaar zal het onderzoek steeds gepaard gaan met presentaties. Voor de eerste periode hebben Karine Guizzo, Kenzo Kusuda, Bruno Listopad, Giulia Mureddu en Dylan Newcomb (allen succesvolle dansers/ choreografen) zich gemeld. Jette Schneider is als coördinator een belangrijke vrouw in Danslab . Dylan onderstreept het belang van het initiatief. hij heeft bijvoorbeeld altijd te maken met strak afgebakende studioperiodes.
In Danslab gaat het echter om de waarde van onderzoek naar onderdelen van het maken van een choreografie. Te denken valt bijvoorbeeld aan tekstgebruik of het omgaan met licht.
Haastwerk (Petra van der Schoot) presenteert vervolgens een gefilmd interview
met Thera Konvalinka,
cultuurambtenaar bij
de gemeente Den Haag. Ondanks de indringende manier waarop Ellen interviewt, levert het gesprek weinig opzienbare uitspraken
op,
hoewel het duidelijk
is dat Thera het goede met de DCR
voorheeft. Gelukkig wordt de kijker regelmatig afgeleid door meer en minder
geslaagde montagetrucs.
Tot slot stelt nieuw
bestuurslid Sander Uitdenboogaar (econoom/kunsthistoricus)
zich voor. Voor zijn
werkgever ING is hij de afgelopen jaren internationaal actief geweest in het
opzetten van nieuwe organisaties.
Nu hij meer aan
Nederland gebonden is, gaat hij mogelijk ervaren dat het besturen van de DCR
niet per definitie eenvoudiger is
dan het voeren van
onderhandelingen met Wereldbank en de Nepalese overheid.
Als cultuurliefhebber
hoopt hij bij de DCR de komende jaren mooie dingen te zien én een bijdrage te
kunnen leveren aan het goed functioneren van de organisatie.
Hij verklaart
vooralsnog in een ontdekkingsfase te verkeren, hoewel hem al wel is opgevallen
dat een coherente visie op de taak van de DCR ontbreekt.
Met deze gedachte die
een overdenking waard is, storten de aanwezigen zich gesterkt en verlicht door
het gebodene op de borrel.
verslag gemaakt door:
Wouter Zwijnenburg, stenograaf in de Tweede Kamer en kunstliefhebber.
bar: Suzanne van Rossenberg
De foto’s zijn van Natacha Helmer
http://www.galeries.nl/mnexpo.asp?exponr=15390
===============================
……en de 9e stand up (laatste
van het jaar 2006) dreigt weer spannend te worden.
(foto genomen in Ypenburg tijdens Close Encounters 2006)
zie je die mevrouw met die zonnebril?
nou die komt ook ergens in de stand up
voor.
meer weten?
kom ook!!!
max 50 personen
dus kom op tijd!!
=============
wat heb je gemist op de 8e stand
up ?
een
foto en tekst verslag:
en daarna begon het…
Verslag Stand Up DCR maandag 20 november 2006
door Suzanne van Rossenberg
De multifunctionele ruimte
was weer geheel geherinterpreteerd, deze keer door Natasha Helmer. Met behulp van lichtgekleurde theater doeken doeken had zij drie ruimtes
gemaakt, waar ook de drie onderdelen van de avond zich zouden gaan
plaatsvinden. Bij de ingang stond de bar. En op het plafond werd gedurende de
hele avond animaties van Mijke
Hoenderkamp geprojecteerd (speciale techniek: Mike Rijnierse). Mijke maakte deze voor een Japans orkest met
harpen en slagwerk. De animaties in verschillende technieken beeldden dieren
uit die ook in de compositie een rol speelden.
Ineke van der Wal was de begeleider van deze avond en zij begon
met het bedanken van Natascha voor de opbouw, Wauter Wormser voor de
techniek en Mijke Hoenderkamp voor de bar en hapjes.
Verder hielpen mee: Ineke zelf, Sarina
Missot, Mike en Suzanne van
Rossenberg. Ellen Rodenberg doet
het beeldverslag. Suzanne Hertogs &
Duel hebben de uitnodiging gemaakt.
De Mama architecten beginnen hun presentatie, dat begint met een
filmpje waarin de camera door maquettes beweegt. Waarschijnlijk de maquettes
die eronder op de steiger ook te bezichtigen zijn. Marie le Mahieu en Marchel Ruygrok vertellen dat ze elkaar hebben
leren kennen bij een architectenbureau. Daar kwamen zij erachter dat ze het
liefste met de gebruikers praatten om tot een ontwerp te komen. Zij kozen
ervoor om samen projecten te doen waarbij dat mogelijk was, zoals verbouwingen
en nieuwbouw van huizen. Zij vertellen hoe de vraag van een opdrachtgever,
meestal al haar/zijn zelfbedachte oplossing bevat. Als iemand vraagt om een
serre, wat wil diegene dan echt? Voor welk probleem is de serre een oplossing?
Als een opdrachtgever bereid is om haar/zijn eigen vraag te analyseren, dan
kunnen de MAMA-architecten beginnen met de ontwikkeling van een ontwerp, een
proces waarbij er veel contact met de gebruiker is tot aan de oplevering.
Er volgt een slideshow met
verschillende voorbeelden van hun ontwerpen. Zij vertellen dat hun manier van
werken niet zelden iets teweegbrengt bij de gebruikers. Henri Verboket, beeldend kunstenaar en docent, kan dit beamen. Met
een klein budget van 3 ton is hij en zijn vrouw bezig met het bouwen van een
huis. Hij vertelt dat de Mama architecten dan wel geen therapeuten zijn, maar
dat ze wel confronterend zijn. Henri laat verschillende maquettes zien van het
wellicht te bouwen huis en fragmenten uit het boek met mooie en lelijke dingen
die hij en zijn vrouw in opdracht van de architecten verzamelden. Of hij nu wel
zijn gewenste atelier krijgt, of dat nu wel de keukentafel is of niet, en of
hij überhaupt echt een atelier wil, was nog niet duidelijk.
Bekijk
www.mama-architecten.nl voor meer over hun projecten.
Na afloop wil Marchel nog
graag het filmpje laten zien van hoe hij, Marius
Lut en Iede Reckman de kippen hebben geïnstalleerd
voor hun tentoonstelling in
1646 afgelopen weekend. De projectie hiervan, die aan twee kanten was te zien
in de installatie van Natasha,
liep over in de pauze.
Na de pauze was het eindelijk de beurt aan Ineke van der Wal zelf om haar verhaal
af te maken bij de dia’s
die afgelopen twee Stand-Ups al zijn
voorbijgekomen. De dia’s toonden fragmenten van een tentoonstelling van werk
van Spaanse kunstenaars
die zij in 1998 als een onderdeel van het
Honiton Festival organiseerde met de titel “Iluminar y Oscurecerer”.
Zij laat dia’s van site-specific werken zien in
en rondom de St. Michael’s Church ergens “in the middle of nowhere” in
Engeland.
Zij vertelt hoe zij, wanneer zij het concept
voor project bedenkt, onbewust zich laat sturen door wat haar op dat moment
bezighoudt in eigen werk.
Deze keer was dat de tegenstelling licht-donker
in kunst, letterlijk, figuurlijk en ook in conceptueel opzicht.
Zo zagen we een werk met een rij voetstappen op
een witte wand gemaakt van stof dat de kunstenaar Ignasi Aballi zelf had
meegebracht.
En midden in de kerk een transparante resin cabine-achtige container die van
binnen was verlicht waardoor je gedeeltes uit Dante’s Inferno
kon lezen op de zijkanten (Jaume Plensa). Voor
de namen van de andere kunstenaars, raadpleeg Ineke.
Ineke eindigde met de
opmerking dat ze elk moment weer daar heen kan gaan om een tentoonstelling
samen te stellen en dat we allemaal mee mogen.
Het laatste item is muziek,
van Jan Trützschler von Falkenstein
(computer) en Aslaug Holgersen
(contrabas).
Jan vertelt dat zij een
improvisatie gaan spelen die al enigszins vastligt. Het zit in proces naar een
compositie toe.
Tijdens het mini-concert
wordt duidelijk dat de geluiden die Jan produceert de geluiden die Aslaug op de
contrabas maakt “opvolgen”.
Jan legt later ook uit dat
hij het geluid opneemt en meteen op de computer bewerkt.
De contrabas is hiervoor
geschikt omdat je er veel verschillende soorten geluiden mee kunt maken, en ook
omdat Aslaug goed is in improvisatie.
Jan vertelt dat het stuk
onderdeel is van een groter stuk, waarin op dezelfde manier met papier
geluid/muziek wordt gemaakt.
Voor hem heeft de hele
compositie een “ceremonieel” karakter.
Tenslotte laat Jan een
compositie horen die hij voor zijn afstuderen heeft gemaakt met geluiden die
allemaal in de computer zijn gegenereerd.
Hij maakte hiervoor gebruik
van een programma, waarin je zogezegd zelf een synthesizer kunt bouwen, en daar
een groot aantal parameters aan kunt verbinden.
Na het luisteren van Jans
compositie was het bijna 23.00u en tijd voor een drankje en hapje.
Ineke zegt dat het niet
vervelend is als mensen straks of morgen zouden willen helpen met opruimen.
De avond wordt afgesloten
door een korte performance van Michiel
Pijpe, waarbij hij ongeveer een
minuut op een stoel zit sabbelend op een fopspeen. Ook Damian van der Velde had
een fopspeen. De interpretatie van deze performance laat zich raden!
De volgende stand up zal
plaatsvinden op 18 december.
Toevoeging door Ellen:
Natasha
vertelde bij het opruimen dat behalve de diverse ruimtes, zij ook een
specifieke sfeer voor ogen had.
Ze
wilde inspelen op de situatie waarin de DCR zich op dit moment bevindt.
Ze
merkte daarbij op dat naar haar gevoel, de deelnemers behoefte zouden hebben
aan een relaxte sfeer,
intiemer
dan de andere keren.
De
kleine ruimtes waar de diverse presentaties zich afspeelden waren inderdaad
uitnodigender voor publiek om de performer of gast rustig vragen te stellen.
De
afstand tussen publiek en podium leek bijna opgeheven.
links
mama
architecten
http://www.stroom.nl/activiteiten/lezing_symposium.php?l_id=6037778
http://www.mama-architecten.nl/
Jan Trützschler von Falkenstein
en Aslaug Holgersen
http://falkenst.sampleandhold.org/TheAgeOfPaper/
Jan heeft met Tom Tlalim samen een radio programma op radio Tonka
http://radio.sampleandhold.org/
-------------------------------
Natasha vouwt na afloop de doeken
Aanstaande maandag 20
november 2006 zal er weer een Stand-Up avond plaatsvinden. Er zal een optreden zijn
van Jan Trützschler von Falkenstein (computer) en Aslaug Holgersen (contrabas).
U zult kennismaken met de in september genoemde werkmethode van de Mama-architecten.
En de avond zal niet eindigen voordat Ineke van der Wal haar verhaal voor de
verandering helemaal heeft verteld. haar uitgestelde presentatie van lang
geleden Spaans project uiteindelijk helemaal heeft verteld.
Vanaf 20.00u. is de bar open en staat de microfoon aan voor spontane ingevingen
of dringende mededelingen tussen de geplande items door.
de flyer ontvang je binnenkort en die is gemaakt door Suzanne Hertogs i.s.m. Duel
Tot maandag,
Sarina Missot, Ineke van der Wal, Ellen Rodenberg en Suzanne van Rossenberg.
--------------------------------------------------------
Voor de liefhebber:
In de weken na de vorige Stand-Up is duidelijk geworden, dat wat betreft de
organisators de rol van de Stand-Up in de toekomst in de DCR open ligt. Wat was
ook alweer de oorspronkelijke opzet en (waarom) is daar van afgeweken? We
hebben gekozen om de Stand-Up van November niet te gebruiken waarvoor de
tafelgesprekken onlangs zijn georganiseerd, maar de reeds geplande items
doorgang te laten vinden.
--------------
16 oktober
flyer van Navid Nuur
een avond vol
knetterende effecten
wat begon met een
braaf filmpje BP reclame uit de jaren 40
eindigde met een
enorme interne constipatie
Andries Micke
(aangevuld door Marius Lut ) zorgde voor (right time, right place) een (vooral
voor extern publiek)een verrassende wending.
de uitdaging werd
aangenomen door mentaal uitgehongerde DCR ers die organisatie anarchie beu
waren.
er worden nu punten
op ies gezet en een slotaccoord voorbereid.
er is veel vereende
manvrouwkracht nodig om de DCR door deze maanden van bijna klaar te trekken.
een verslag van
deze avond volgt nog>>>
resultaten van deze
avond……….
zie>>>>>>de
toekomst
foto’s van ‘vóór de
wending’
de aanwezigheid van
een sprinkhanenkweek en verstrikt filmtape is pas achteraf verklaarbaar.
tijdens de wending
Gerrit Jan de Rook trekt conclusies
naast hem zit Kees Koomen
die op zijn artblog reageert op de avond (en
hieronder op deze site)
http://blogger.xs4all.nl/chmkoome/archive/2006/10/17/134796.aspx#FeedBack
Open Podium DCR: Stand Up #7,
maandagavond 16 oktober v.a. 20.00 u
Organisatie: Ellen Rodenberg, Sarina Missot, Ineke van der Wal.
Bar: André Hopzak
Opbouw: Maarten Schepers en Willem Marijs
Flyer: Navid Nuur en DUEL
Techniek: Wauter Wormser
Presentatie: Ineke van der Wal
Door de programmaraad van de Stand-Up avonden ben ik als geïnteresseerde buitenstaander gevraagd een verslag te maken van deze avond. Ik ben beeldend kunstenaar (schilder-tekenaar) . Op mijn weblog (http://blogger.xs4all.nl/chmkoome/ ) heb ik al diverse malen een fotografisch verslag met hier en daar een paar regels tekst aan de Stand-Up avonden gewijd en kennelijk was dat voor de organisatie aanleiding me een officieel verslag te laten maken. Ik heb een paar erg leuke avonden meegemaakt in deze serie, maar ook avonden die me wat lang leken te duren. Die afwisseling is inherent aan de gevolgde idee zoals ik die begreep, namelijk de gebruikers van de ruimte in de DCR een podium te bieden waarop zij hun bezigheden en plannen aan de medegebruikers kunnen presenteren. De hoop is om daaruit een wisselwerking te laten ontstaan die voor alle partijen inspirerend werkt en zelfs misschien tot samenwerking aanleiding geeft. Gezien de nog in aanbouw zijnde onderdelen van het gebouw en de problemen met de gebruikersvergunning is besloten om tot januari de avonden besloten te houden. Desondanks is toch een subsidie gegeven om deze avonden plaats te doen vinden met als doel een formule te testen die volgend jaar in een bredere programmering voor een grotere doelgroep zijn vorm moet gaan vinden.
Een van de elementen die me in het begin aantrokken was het geïmproviseerde karakter van de avonden: er was weliswaar een soort van lijst met onderwerpen, maar een ieder kon er tussen werpen wat hij of zij nodig achtte. De sterke wisselwerking met het publiek en de verdeling van de taken voor deze avonden onder huurders in de DCR vond ik heel aantrekkelijk, er leek een natuurlijk engagement te bestaan dat logisch voortvloeide uit het werken in het gebouw. Dat het ook mogelijk bleek als gast een bijdrage toe te voegen aan zo’n avond deed me al direct een aanbod doen waar enthousiast op gereageerd werd. Een reden te meer me ook dmv een verslag van een Stand-Up te engageren.
Zo kwam ik dus op maandag een kwartier te laat de DCR binnen waar een installatie van Maarten Schepers en Willem Marijs stond opgesteld die was bedoeld als aankleding van de avond. In mijn ogen vormde het al een geslaagde autonome sculptuur (als ik dat woord in dit geval mag gebruiken). Het met steigermateriaal en gekleurde neonlampen gevormde geheel zag er met het door het wisselende licht geslaagde lijnenspel uit als een aardige voorzet voor een definitieve inrichting van een multifunctionele ruimte. Dat achter een onderdeel van dit geheel bij binnenkomst direct een glas champenoise geschonken werd door Andre Hopzak, die voor de drankjes en de hapjes verantwoordelijk was, deed mijn humeur goed en het liet me verwachtingsvol uitkijken naar de rest van de avond
In het eerste onderdeel projecteerde Willem Marijs een amusant voorlichtingsfilmpje van BP uit 1940.Vooral het beeld van Willem achter zijn projector leek de associatie met het legendarische VPRO-programma “Het gat van Nederland” die ik had bij de eerste Stand Up te bevestigen. Het geluid van de projector en de op bepaald moment uit de spoel lopende film die in krullen op de stoffige vloer terecht kwam veroorzaakten bij mij een weemoedige bespiegeling op ambacht en attitude.
Na het einde van de film nodigde de presentatrice van de avond, Ineke van der Wal, ons uit naar de andere kant van de ruimte achter de installatie te komen waar de meer hedendaagse techniek stond opgesteld. Een interview met de “Mystery-guest” van deze avond, Hanna Boender van Zeebelt, zou hier vertoond worden. Dit interview was gemaakt door Haastwerk-producties, Petra van der Schoot (camera) en Suzanne van Rossenberg (interview). Hanna Boender vertelt hierin hoe ze bij Zeebelt kwam en hoe ze bij de DCR betrokken is geraakt. Wat ze ook vertelt, en wat de opmaat zal blijken te zijn tot een tumultueuze avond, is hoe ze langzamerhand haar enthousiasme kwijt is geraakt in de laatste periode en teleurgesteld is geraakt in de ontwikkelingen binnen de DCR. Ik heb niet alles heel goed kunnen volgen en vond het jammer dat het geluid niet goed was en dat Hanna wat moeilijk formuleert in het interview, met name in het licht van wat volgde.
Dat was Andries Micke, architect en kunstenaar, die erg gefrustreerd bleek te zijn in de verwachtingen waarmee hij in de DCR kwam werken. Hij vond van het bestuur van de DCR te weinig duidelijkheid uitgaan over de doelstellingen en de visie waarmee aan de broedplaats wordt gewerkt en de huidige situatie werd door hem als in hoge mate onbevredigend gekenschetst. Samen met andere gebruikers van het pand die zijn onvrede delen stelt hij voor een 3D-Mindmapte ontwikkelen: een model waarmee verder gewerkt kan worden en waarin een aantal randvoorwaarden worden ingevuld . Andries liet een wat eenvoudiger voorbeeld zien van zo’n bedrijfsmatige benadering en gedurende zijn uitleg bleek dat de onvrede die hij uitte door meerdere gebruikers van het pand gedeeld worden. Diverse mensen begonnen te discussiëren en op een bepaald moment vroeg men waarom de leden van het bestuur die aanwezig waren niet reageerden. Met name Maarten Schepers die aanwezig was werd als bestuurslid aangesproken op een aantal punten en op bepaald moment zelfs op weinig zakelijke manier persoonlijk aangevallen. Hij reageerde op de kritiek door te wijzen op de diverse overlegmomenten die werden georganiseerd en zijn vrijwel permanente aanwezigheid in het gebouw. Daarnaast staat het iedereen volgens Maarten vrij met ideeën en initiatieven te komen. Er ontstond een verhaal over de ontwikkeling van de keuken van de Multi-functionele ruimte waarvan een groot deel van de gebruikers van het gebouw niet op de hoogte was, wat met andere voorbeelden een weinig transparante organisatie suggereerde. Intussen begonnen ook een aantal voor deze Stand Up avond genodigde buitenstaanders hun verwondering te uiten over de gang van zaken door zich af te vragen of al deze onvrede niet direct gekanaliseerd zou moeten worden en op zijn minst een aantal gemeenschappelijke uitgangspunten voor iedere deelnemer duidelijk zouden moeten zijn. In een behoorlijke chaos zijn direct wat afspraken op korte termijn gemaakt.
Ineke van der Wal, de presentatrice, vroeg zich af of het zin had het programma af te maken. Zij had een bepaald onderdeel al drie keer afgelast. Om de sfeer wat te ontspannen vonden diverse bezoekers ook dat er nog iets gedaan moest worden, waarop Ineke een aangepaste versie van haar bijdrage van de avond begon met een enthousiast betoog over haar idealen en hoe moeilijk het was om die in de praktijk waar te maken. Zo ook in deze ruimte waarvoor ze nog enorme mogelijkheden zag die zij op den duur zeker zag waargemaakt. Ze liet vervolgens een interview en beeldmateriaal zien van de kunstenaar Howard Silverman die zij als gast in de Multifunctionele ruimte een project zou willen laten doen. Vervolgens sloot zij het open podium af.
Als relatieve buitenstaander vond ik het moeilijk me in de discussies in te leven, ik mis ook een aantal feiten. Toch vond ik het spannend om te zien hoe uit een amalgaam van diverse disciplines met elk hun eigen cultuur geprobeerd wordt een werkzaam geheel te smeden. Dit soort discussies is vaker voorgekomen en niet altijd met succesvol resultaat. Ik denk echter dat het met het potentieel wat aanwezig is in de DCR een stomende broedplaats is op te bouwen. Wat de Stand-Up avonden aangaat hoop ik dat de programmering niet te zeer geformaliseerd zal gaan worden. En mijns inziens moet tenminste iedere keer een iemand van buiten gevraagd worden een bijdrage te leveren.
Kees Koomen
18 oktober 2006
------------------------------------
op18 september was het zover
in de DCR vond het maandelijks STAND UP CAFE plaats:
voorbereidingen
een half uur voor aanvang
het stand up cafe begint:
------------------------------------------
hieronder vast
integraal het verslag van de artblogpers
Nalatig van mij om het niet te vermelden, maar vanavond was er een open podium van de DCR in Den Haag. Het was een korte en krachtige avond. Mystery-guest was Peter van Bergen van Loos (zie zaterdag, prachtig concert!) als een van de oprichters van de DCR. In een interview legde hij zijn visie uit op zijn aandeel in de DCR en de mogelijkheden tot samenwerking tussen de disciplines binnen dat geheel. Dat de DCR in haar ambities geremd werd door de gemeentelijke instellingen werd ook door hem op een vrij relativerende wijze gememoreerd. Een video van een medewerker van de DCR met een sculptuur van een van de andere werkers (namen niet gevraagd, sorry) binnen het collectief maakte indruk, maar het klapstuk vond plaats na de pauze: de kersverse winnaar van de ArtOlive-prijs voor Jong Talent (lees academieverlaters) Floris Kaayk liet twee van zijn DVD's zien en was aanwezig om vragen te beantwoorden. De films waren inderdaad fantastisch en de manier waarop de jonge kunstenaar erover sprak leek een garantie tegen zijn eventuele overstap naar Hollywood Babylon.
Floris Kaayk - Metalosis Maligna - Film-Still
http://www.kunstbeeld.nl/kunstbeeld-artolive-award2006.htm
---------------------------
Verslag Stand Up DCR maandag 18
september 2006
door Suzanne van Rossenberg
De multifunctionele ruimte was anders
dan anders. De bar stond haaks tegenover de ingang, en de tafels en zitplaatsen
voor het zogenaamde podium waren nu aan de galerijkant. Marchel Ruygrok had de
keuken en eetkamer afgeschermd met doeken met daarop ontwerpen van de
Mama-architecten. De bar werd afgebakend door groene linten, en tafels en
banken maakten het tot een café waar zo Bier
und Bratwurst geserveerd zouden kunnen worden. In werkelijkheid werd er een
aardbeiencocktail geserveerd, en iedereen kreeg bij aanvang van de avond hier
een glaasje van. De akoestiek was verbeterd met behulp van gordijnen en
stellages met plastic eromheen, en de sfeer met behulp van rode tafellampjes
(waarvan iedereen nu weet dat deze 2,50 kosten bij de Ikea).
Damian, Wauter en Sarina waren
verantwoordelijk voor de opbouw, hapjes, techniek en bar. Ineke, de presentator
van de avond, bedankt hen dan ook hartelijk voor hun inspanningen. Ook noemt
zij de maker van de uitnodiging Sara Benhamou. Ineke vindt de uitnodiging erg
mooi. Over de spandoeken van de Mama-architecten vertelt zij dat deze op de
locatie zullen hangen waar de gebouwen gebouwd zullen worden. Mama zal op een
van de volgende Stand-Ups een presentatie houden over hun werkwijze en het
organisch proces van vraag en antwoord met de opdrachtgever om tot een ontwerp
te komen.
Ineke is verheugd om de toewijzingen
van de twee subsidieaanvragen die voor de Stand-Up zijn gedaan voor te lezen.
Uit de tekst blijkt dat de gemeente de Stand-Up heeft gehonoreerd om DCR’ers
kennis te laten maken met elkaars werk en zich in de vorm van experiment voor
te bereiden op de opening en alles wat daarna volgt.
De Mystery Guest is aan de beurt: deze
keer was het een video-interview met Peter van Bergen door Ellen Rodenberg.
Peter vertelt in deze door Petra van der Schoot gefilmde en gemonteerde beelden
hoe Loos in de DCR terecht is gekomen. Verder komt naar voren dat Peter het
belangrijk vindt om een studio te hebben die velerlei kunstenaars, en ook jonge
kunstenaars, aantrekt. Van het feit dat op last van de brandweer (en gemeente)
er nog steeds niet meer dan 49 personen in de DCR aanwezig mogen zijn, heeft
Loos zeer veel last (gehad).
Het volgende item is een korte video
die Marchel heeft gemaakt van de installatie van Iede Reckman dat in het
trappenhuis staat in de linker vleugel. Gehangen aan de elektrisch bewegende
kabel aldaar daalt een camera met licht (zaklamp?) naar beneden door het
trappenhuis en vervolgens Iedes beeld in. Eenmaal beneden, wordt de camera weer
naar boven gehesen, en zoals op de heenweg niet zonder duizelingwekkend ge-tol.
De twee volgende video’s zijn van
Floris Kaayk, een nieuweling in de DCR. Floris won onlangs na zijn afstuderen
aan het St. Joost in Animatie de ‘Kunstbeeld Artolive Award’. Zojuist is hij
begonnen aan een opleiding aan het Sandberg Institute. ‘The Order Electrus’ is
een science-fiction natuurdocumentaire en laat zien hoe afgelaten elektrische
en elektronische onderdelen kunnen muteren in organismen die de hele wereld
zouden kunnen gaan overnemen. ‘Metalosis Maligna’ gaat over de gelijknamige ziekte die ervoor zorgt dat metalen
prothesen uit zichzelf groeien en het menselijk lichaam van de patiënt
overnemen. Beide films waren in het Engels. Na de vertoning beantwoordde Floris
vragen. Hieruit bleek dat hij geïnteresseerd was in een ethische discussie over
de toekomstige mogelijkheden van technologie in relatie tot mens en natuur.
Meer? Zie www.microbia.nl
Ineke vertelt wat er de volgende
Stand-Ups te verwachten valt aan presentaties, en Ellen voegt eraan toe dat er
altijd meer welkom is. Ook kun je je opgeven om eens de uitnodiging te maken in
samenwerking met Duel, of de opbouw te doen waarvoor dus inmiddels een budget
is.
Inekes presentatie over een
tentoonstelling van haar wordt vooruit geschoven. De dia’s komen daarentegen
wel reeds voorbij. De Stand-Up eindigt rond een uur of 10; de avond gaat door
met een drankje en hapje.
foto’s en videostills: Ellen Rodenberg
tenzij anders vermeld
Den Haag 2006 2007